Tłumaczenie: Per Bylund „Nazwa – nie czyn”

Psychologia oraz „psychologia przeciętnego Kowalskiego” mogą wywoływać dość sporą frustrację, a jednocześnie są ciekawe i co najmniej dezorientujące. Wszyscy posiadamy pewne przekonania, które uważamy za oczywiste prawdy. Często reagujemy emocjonalnie i z wielką stanowczością, nawet jeśli trwające ułamek sekundy racjonalne zastanowienie udowodniłoby, że nasz odruch jest absolutnie błędny. Tym niemniej mnóstwo ludzi, jeśli nie wszyscy, reaguje na pewne rzeczy automatycznie, w żaden sposób nie opierając się na racjonalnym myśleniu, logice, a nawet na faktach. To nic innego tylko odruchy, nie związane z niczym wartościowym, zdające unosić się w przestrzeni – mimo to wciąż do twojej dyspozycji, kiedy ich potrzebujesz.

Taki odruch to coś okropnego, tym niemniej bardzo typowego w obliczu brutalności policji. Większość ludzi w obecnych czasach zależnego – raczej niż niezależnego – myślenia, reaguje, kiedy widzi kogoś bestialsko atakującego inną osobę. Nawet jeśli nie interweniujemy, wewnętrznie reagujemy emocjami – czujemy odrazę, być może nienawiść. Jednak to odczucie często zależy od tego, kto jest agresorem. Gdyby przechodnia brutalnie zaatakowała nosząca odznakę osoba – nazwijmy ją „funkcjonariuszem policji” – większość z nas nie zareagowałaby.

Gdy ktoś włamuje się do naszego sąsiada i kradnie jego własność, współczujemy sąsiadowi i robimy, co w naszej mocy, żeby mu pomóc. A jeśli uda nam się spostrzec włamywacza, możemy zareagować siłą. Rzecz ma się inaczej w przypadku ludzi ubranych w wymyślne mundury (kostiumy?) bojowe z odznakami – oni mogą bezkarnie włamać się do domu sąsiada, ukraść jego własność i wyciągnąć go na zewnątrz w bieliźnie i z rękami związanymi na plecach.

W takiej sytuacji, w której jedyna różnica między policjantem a jakimkolwiek innym napadającym kogoś zbirem to odznaka i naszywka, większość ludzi reaguje pytaniem – „Ciekawe, co zrobił?”.

Możesz odnieść się do tego stwierdzenia emocjonalnie, sądząc, że jestem niesprawiedliwy – i myślę, że większość czytelników tego wpisu zareagowałaby w taki właśnie sposób. Instynktownie myślisz, że porównywanie funkcjonariuszy policji z pierwszym lepszym bandytą wyważającym w środku nocy drzwi domu sąsiada jest nieuprawnione i nieuczciwe. Ale dlaczego tak reagujesz? Nie napisałem niczego, co miałoby skłonić cię do uwierzenia, że te sytuacje czymś się różnią. Przeciwnie: opisałem dokładnie taką samą sytuację i dokładnie ten sam rodzaj przestępstwa. Jedyna różnica polega na tym, kto go dokonał.

Twierdzę, że ocenie moralnej podlega sam czyn, niezależnie od tego, „kto” go dokonał. Zabicie człowieka jest złe, niezależnie od tego, kto zabija – chyba że w samoobronie – tak samo jak kradzież jest zła, niezależnie od tego, kto kradnie. A może powiedziałbyś, że niektórzy ludzie mają prawo mordować, niektórzy mają prawo kraść – a inni nie?

Myślę, że tak byś powiedział – sądzę, że potępiasz pewnych ludzi za dokonywanie określonych czynów, a jednocześnie pochwalasz innych za robienie dokładnie tego samego. Byłbym nawet gotów stwierdzić, że większość osób dokonuje moralnej oceny innych nie na podstawie tego, co robią, ale w zależności od tego, kim są. I właśnie z tego powodu jesteśmy pogrążeni w tak niewiarygodnym chaosie.

Zilustrujmy tę tezę, używając przedstawionych powyżej przykładów. Mordowanie i kradzież to bezprawne, nikczemne czyny – są po prostu złe. Zgadzasz się? Myślę, że tak. Zatem powinniśmy moralnie potępić każdego, kto zabija i kradnie – nie w zależności od tego, kto to robi, ale od samego czynu i okoliczności, w jakich został popełniony. Możemy wykazać zrozumienie wobec kogoś, kogo zaatakowano bezpośrednio; kogoś, kto w desperacji i strachu o własne życie zabija napastnika. Wciąż podlega odpowiedzialności za swój czyn, ale jego przestępstwo zostało dokonane w stanie wyższej konieczności, więc możemy być skłonni do odstąpienia od kary – a przynajmniej nie osądzać tego człowieka tak surowo, jak gdyby był agresorem.

To samo dotyczy kradzieży, jeśli uznalibyśmy ją za coś złego niezależnie od sytuacji. Bylibyśmy prawdopodobnie skłonni myśleć, że to w porządku, gdy ktoś „odbiera” [“steal back” – dosłownie: „odkrada”] to, co mu już wcześniej ukradziono. Niektórzy uznaliby, że jest OK, jeśli przymierająca głodem osoba kradnie jedzenie albo bez pytania korzysta z cudzego schronienia – bo znajduje się w rozpaczliwej sytuacji. Podobnie, najpewniej oburzyłoby nas, gdyby jakiś przedstawiciel klasy średniej okradał ludzi w sąsiedztwie – przypuszczalnie poczulibyśmy się szczególnie oburzeni, gdyby to był ktoś bogaty.

A co, gdyby chodziło o systematyczną grabież, dokonywaną dzień w dzień przez najbogatszą z istniejących organizację przestępczą? Bylibyśmy tak wściekli, że nie moglibyśmy usiedzieć w miejscu. Chyba że nazwalibyśmy tę organizację przestępczą „Państwem”. To samo dotyczy zabójstw – nie oceniamy ludzi mordujących w imieniu rządu w taki sam sposób, jak innych. Niektórzy posuwają się nawet do stwierdzenia, że ludzie pracujący dla rządu mają „Prawo” zabijać.

Pomyśl raz jeszcze o zbirze, a może bandzie zbirów, która w środku nocy wyważa drzwi twojego sąsiada. Podkradają się do jego domu, wyłamują drzwi i, wrzeszcząc, z bronią w ręku wpadają do środka. Twój sąsiad – przerażony – budzi się i sięga po jakikolwiek znajdujący się pod ręką środek obrony, który ma w swojej sypialni, i używa go przeciw pierwszemu bandycie, który pojawia się w drzwiach. Przestępcy odpowiadają ogniem i dosłownie szpikują ściany ołowiem. Niewiele zostaje z twojego sąsiada.

To byłoby straszliwe przestępstwo.

A teraz wyobraź sobie, że bandyci okazali się dużo szybsi – zdołali dostać się do sypialni sąsiada i związać go zanim byłby w stanie ich powstrzymać. Udało mu się jedynie zranić kilku z nich, ale nikogo nie zabił. Bandyci wyciągają sąsiada z domu w bieliźnie i pakują do swojej furgonetki, a przybyłych mieszkańców okolicznych domów informują, że „nie ma tu nic do oglądania” i że nie ma powodu do obaw. Wszystko, co zrobią, to zabiorą sąsiada ze sobą i zamkną go w swoim domu – obiecują, że będzie traktowany „fair”, ale – ponieważ skrzywdził kilku z nich – musi zostać surowo ukarany.

Niesprawiedliwość?

Powiedziałbym, że tak. Ale w Stanach Zjednoczonych w ciągu paru ostatnich lat taka historia wydarzyła się kilka razy i sąsiedzi ofiary zawsze reagowali myślą, że musiała ona zrobić coś złego i że „sama się o to prosiła”. Powód? Bandyci wymachiwali odznakami i nazywali się „policjantami”.

Automatyczną reakcją sąsiadów nie było: „O Boże! Co oni robią!” – co, jak można mniemać, uznalibyśmy za „normalny” odruch, ale: „Ciekawe, co zrobił?”. Sąsiad nie jest uważany za niewinnego dopóki nie udowodnią mu winy, ale raczej od razu osądzany i zapominany – przez ludzi, którzy znali go od lat. Wszystko dlatego, że dokonujący włamania bandziorzy zostali do tego uprawnieni przez państwo i w związku z tym określeni mianem „policjantów”.

W wielu spośród tych najnowszych przypadków, które wszystkie są dostępne np. na YouTube i opisane na blogach, nie istniała absolutnie żadna przyczyna, dla której „policja” miałaby szturmować akurat te domy, do których się wdarła. W niektórych przypadkach „policjanci” po prostu pomylili adres; w innych otrzymali od kogoś informację, że mieszkająca w danym domu osoba popełnia przestępstwo. W większości przypadków podejrzewali kogoś o posiadanie narkotyków takich jak marihuana – co, oczywiście, stanowiło wystarczający powód do wyważania drzwi w środku nocy i atakowaniu kogoś śpiącego spokojnie we własnym łóżku.

Cóż, zastanawiasz się pewnie, co stało się z osobami wplątanymi w sprawę? W większości przypadków człowieka zaatakowanego przez „policję” oskarżono o napaść na funkcjonariuszy, ponieważ usiłująca bronić się ofiara zadała im obrażenia. W niemal stu procentach przypadkach policjanci zostali uwolnieni od wszelkich zarzutów, jeśli je w ogóle wysuwano. Jedyna lekcja, jaką możemy wyciągnąć z tych wydarzeń, jest taka: policja nie robi niczego złego, nawet jeśli bez jakiegokolwiek powodu napada cię w środku nocy w twoim własnym domu, natomiast ty znajdujesz się w poważnych kłopotach, jeśli próbujesz się bronić. Gdy następnym razem padniesz ofiarą włamywacza (albo policjanta), upewnij się, że biernie zaakceptujesz cokolwiek ci się przydarzy.

Cóż, może się to wszystko wydawać niesprawiedliwe wobec „biednych” funkcjonariuszy policji atakujących bezbronne osoby w środku nocy. Ale ten tekst to nie atak na policję, ani nawet na żadnego konkretnego policjanta. To atak na ciebie. Do opisanych zdarzeń dochodzi i będzie dochodzić dlatego, że ludzie tacy, jak ty, reagują tak samo jak ty: kiedy ktoś zostaje brutalnie zaatakowany, reagujesz w obronie ofiary – chyba że napastnik nosi mundur.

Morderstwo to coś złego i prawdopodobnie zarówno ty i ja wpadlibyśmy w śmiertelne przerażenie, widząc na naszej ulicy zabójcę – ale ty ucieszyłbyś się i czułbyś dumę, gdyby zabójca nosił mundur funkcjonariusza Państwa. Ja – nie. Agresja to coś złego i bylibyśmy przerażeni, gdyby banda zbirów zaatakowała nas albo kogoś, kogo kochamy – stanęlibyśmy po stronie ofiary. Ale ty z dużym prawdopodobieństwem zdecydowałbyś się uznać napastników za ofiary – gdyby nosili mundury.

Co takiego ma w sobie mundur, że czyni występek cnotą? Pozwólcie, że wyjawię wam sekret: mundur nie ma w sobie niczego, co dawałoby ci prawo do zabijania, rabowania, niszczenia i agresji. Negatywną postacią jest nie tylko osoba popełniająca przestępstwo – tzn. dokonująca napaści [bezpośrednio] – ale w dużym stopniu ty. To ty stanowisz problem – bo tak długo, jak reagujesz nie na przestępstwo, ale na to, co nosi agresor, nie ma dla tego świata nadziei.

Jak wspomniałem, nie piszę tego z intencją krytykowania funkcjonariuszy policji, chociaż bez wątpienia są oni winni wielu niesprawiedliwości. Ten tekst jest o tobie, o twoich przestępstwach i o tym, jak twoja zdeprawowana moralność niszczy świat. Ty jesteś współsprawcą morderstw, gwałtów i kradzieży – dopóki na nowo nie przemyślisz swojej moralności.

_______

Tłumaczenie na podstawie:
Per Bylund, The Name, Not the Act, http://www.perbylund.com/blog/?p=68

The Name, Not the Act opublikowano na blogu Pera Bylunda Colliding Softly with the World of Ideas 12 maja 2008 r.

Tłumaczenie: Per Bylund „Ratowanie świata przez ratowanie samego siebie”

Libertarianie wpadają zazwyczaj w zakłopotanie, kiedy spytać ich o to, jak doprowadzić do powstania wolnego społeczeństwa, które sobie wyobrażają. Sprowadzenie Państwa do formy „minimum” wydaje się niemal niemożliwe, a całkowita jego likwidacja i osiągnięcie bezpiecznego stanu anarchii – jeszcze trudniejsze. Jak to zrobić? Jaką strategię powinniśmy przyjąć? Od czego zacząć nasze zmagania o zdeprogramowanie, likwidację efektów prania mózgów i uświadomienie mas oraz danie im swobody wyboru?

Czy kiedykolwiek zadawałeś sobie raz po raz pytania o to „jak”, znajdując w odpowiedzi jedynie zwątpienie i rozczarowanie? Ja to robiłem. Ratowanie świata – jeśli w ogóle jest możliwe – wymaga działań na gigantyczną skalę. Może coś jest nie tak z najbardziej podstawową ideą libertariańską – zasadą nieagresji – skoro nie udaje się dzięki niej przyciągnąć ludzi i uwolnić ich z okowów niewiedzy? Nie, to nie to. Problem istnieje wyłącznie w twojej głowie – w tym, jaką wybierasz misję.

Upór, z jakim trzymasz się swojej wizji, uniemożliwia ci zrozumienie, że całkowicie się mylisz. Wydaje ci się, że nie potrafisz znaleźć drogi naprzód – dlatego, że zrobiłeś o jeden krok za dużo w złym kierunku. Prawda jest taka, że cierpisz na Kompleks Wybawcy. Dlaczego podejmować próbę ratowania świata, skoro nie potrafisz uratować nawet samego siebie?

Przyjrzyjmy się faktom: pewne pojęcia nie określają realnych bytów. Innymi słowy, nie ma czegoś takiego jak „świat” czy „społeczeństwo”. Istnieją tylko ludzie; poszczególne osoby decydujące się na wspólne z innymi osobami działanie albo łączenie się w pary małżeńskie, rodziny, drużyny, bractwa, związki zawodowe, sekty, kościoły i tak dalej.

Oczywiście, tak sprawa przestawia się dla libertarian. Przynajmniej znamy ten styl sformułowań, ale większość wolnościowców nie rozumie ich znaczenia. Co to znaczy, że istnieją tylko poszczególne osoby? Cóż, oznacza to, że ludzie zasadniczo się różnią. Mogą wyznawać te same wartości, wspólnie posiadać własność i mieszkać w tej samej okolicy, ale nie są jednakowi. To oznacza, że mogą wyznawać różne wartości, mieć odrębną własność i mieszkać w różnych miejscach. Zdajemy sobie z tego sprawę, ale zazwyczaj nie uprzytamniamy sobie, że ponadto oznacza to, iż nie ma jednego argumentu, który czyniłby wszystkie pozostałe bezwartościowymi. Nie da się przekonać wszystkich ludzi do znaczenia zasad libertariańskich; zawsze są osoby gotowe zrezygnować z wolności na rzecz czegoś innego.

Sprawdźmy, czy rozumiemy wynikające z tego wnioski, formułując to samo stwierdzenie, ale z innego punktu widzenia: Nie jest możliwe uczynienie świata libertariańskim. Nie da się przemocą narzucić innym wolności; to nie byłaby wolność, tylko przemoc. Nie można dawać ludziom swobody wyboru, zmuszając ich do podejmowania decyzji; byłoby to poddawanie ich niczyjej innej tylko twojej woli (przez to, że musieliby wybierać). Nie da się zlikwidować albo osłabić władzy samemu roszcząc sobie od niej prawo; polityka to nie metoda na osiągnięcie wolności od polityki.

A więc widzisz, że diabeł nie tkwi w szczegółach, ale w samym celu, do którego dążysz. Jeśli naprawdę uważasz, że istnieją tylko poszczególni ludzie, dlaczego poświęcasz tak dużo czasu i wysiłku na ratowanie „społeczeństwa”? Jeśli wierzysz w zasadę nieagresji i w to, że ludzie mają prawo do własnego zdania, dlaczego nieustannie, godzina za godziną, próbujesz przekonywać ludzi, że twój pogląd jest właściwy? To jasne, że nie zrozumiałeś słów, które tak chętnie głosisz innym.

Pewnie, miło byłoby żyć w „społeczeństwie” przywiązanym do libertariańskich ideałów. Ale coś takiego nie istnieje, a w świecie nieprzyjaznych Państw długo by nie przetrwało. A może twój cel to wybawienie świata? W takim razie mocno przeliczyłeś się z siłami, przyjacielu. Naprawdę sądzisz, że dasz radę zmierzyć się z sześcioma miliardami ludzi i setkami Państw? (Jeśli tak, na co czekasz? Do boju!)

Jeśli o mnie chodzi, nie jestem w stanie tego zrobić. I, szczerze, wybawianie świata wcale mnie nie interesuje. Żyję po pierwsze dla siebie, a w dalszej kolejności dla mojej rodziny i przyjaciół. Nie obchodzi mnie wybawianie świata, jeśli zdołam bez tego znaleźć wolność dla siebie i tych, których kocham. Dlaczego miałbym go wybawiać? Nie jestem niczyim niewolnikiem; robię to, na co mam ochotę – po prostu dlatego, że ja tak chcę. Miło byłoby żyć w wolnym świecie, ale nie sądzę, że warto zadawać sobie w tym celu taki trud. Lepiej być wolnym teraz, samemu, niż oswobodzić się razem z milionami nieznajomych za czterdzieści czy pięćdziesiąt lat.

Czy nie o to właśnie chodzi w indywidualizmie? Każdy musi podjąć własne decyzje, dla siebie samego i dla tych, którzy chcą za nim podążać. Jeśli nie chcą tej samej co ja wolności, dlaczego, u diabła, miałbym zużywać czas i pieniądze na próbę spowodowania, aby podzielali moje ideały i szli razem ze mną? Nie jestem bezinteresownym Samarytaninem ani niewolnikiem ludzi; należę do samego siebie.

Jako libertarianie musimy uwolnić się od kolektywistycznego światopoglądu związanego z Kompleksem Wybawcy. Nie ma powodu pracować dniem i nocą, żeby wyzwalać ludzi, których nie znasz, nigdy nie poznasz i którzy wcale nie doceniają tego, co próbujesz dla nich zrobić. Po co kurczowo trzymać się idei jednorodnego wolnego społeczeństwa, skoro w głębi w nią nie wierzysz?

Pomyśl: czy faktycznie potrzebujesz uciekać przed każdą ustawą i każdą regulacją, które łączą się z istnieniem Państwa? Istnieją takie przepisy, które, jako libertarianie, z zasady popieramy – takie jak zakaz mordowania, kradzieży oraz innych działań naruszających prawa [ludzi]. Są też przepisy, na które możemy się zgodzić, chociaż w bardziej wolnym społeczeństwie nie uważamy ich za niezbędne – takie jak zmuszanie wszystkich, aby stosowali się do zasad ruchu prawo- lub lewostronnego. Po co uchylać takie przepisy, skoro wcale ci nie szkodzą?

Znalezienie wolności niekoniecznie oznacza likwidację rządu, ale pozostawanie poza jego zasięgiem. Jeśli rząd cię nie zabija, ani nie więzi, nie kradnie twojej własności, ani nie przymusza do zmiany postępowania – czy rzeczywiście jesteś prześladowany? Nie bardzo. Zatem najskuteczniejsza metoda „wydostania się na wolność” to po prostu wystrzegać się tych elementów rządu, które uważasz za ciemiężycieli. Oszczędzanie i inwestowanie pieniędzy za granicą to dobry początek. Jeśli dysponujesz stałymi wpływami, które nie podlegają opodatkowaniu, odzyskałeś już dużą część swojego życia i wolności. Zarejestruj samochód i dom na swoją zagraniczną fundację w Panamie czy Kostaryce. Uruchom na czarnym rynku własną sieć [wymiany handlowej], aby uniknąć podatku obrotowego i regulacji – handluj ze znajomymi, krewnymi, sąsiadami, znajomymi znajomych itd. Uruchom działalność w internecie, rejestrując stronę pod nie swoim nazwiskiem, aby ustrzec się przed schwytaniem. Istnieje wiele prostych sposobów na uniknięcie irytujących regulacji. Wolność dzięki unikom.

W twoim interesie leży, aby zainwestować swój czas i pieniądze w to, co przyniesie jak największe korzyści tobie, a nie komuś innemu. Zwykle oznacza to też zaprzestanie karmienia bestii [państwa] – jeśli tak, z pewnością robisz to, co należy. A zapewniając sobie wolność i bezpieczną przyszłość, inspirujesz innych, aby robili to samo. Jeśli za twoim przykładem pójdzie wiele osób, może to w końcu doprowadzić do rzucenia Państwa na kolana. Ale nie czyń z jego likwidacji głównego pola działania – niech to będzie raczej hobby niż priorytet. Pamiętaj, robisz to dla samego siebie – nie dla wszystkich innych.

_______

Tłumaczenie na podstawie:
Per Bylund, Saving the World Through Saving Yourself, http://www.strike-the-root.com/52/bylund/bylund6.html

Saving the World Through Saving Yourself opublikowano na stronie Strike The Root 15 listopada 2005 r.

Tłumaczenie: Per Bylund „Problem Rona Paula”

Nie powinno być żadnych wątpliwości co do tego, że Ron Paul i jego prezydencka kampania stały się fenomenem, zarówno wśród Republikanów i bezpartyjnych, jak i libertarian. Nie ma też wątpliwości, że kandydujący na prezydenta Paul, który w wielu kwestiach odważnie i jasno argumentuje za rozwiązaniami wolnościowymi, przyciąga wielu ludzi z „mainstreamu” do ruchu wolnościowego. Dzięki Paulowi powinien się on błyskawicznie rozwijać.

Ma to jednak nie tylko dobre strony. Każdy przypadek błyskawicznego rozwoju łączy się z problemami, ponieważ jego tempo nie pozwala na ustalenie i ponowne przemyślenie pewnych kwestii. Ktoś zauważył już, że kampania Paula być może robi z ludzi raczej „Paulowców” niż libertarian, tworząc w ten sposób podobny i konkurencyjny ruch. Prawdą może być też coś zupełnie odwrotnego: Ludzie mogą się dowiedzieć o idei libertariańskiej według nauczania Rona Paula – i tak naprawdę w pewnych sprawach (takich jak aborcja czy bariery graniczne) mylnie ją zrozumieć.

Są to kłopoty oczywiste, ale osobiście niezbyt się nimi martwię. W odniesieniu do ruchu libertariańskiego widzę inny problem dotyczący kandydowania Paula – problem, który uważam za znacznie poważniejszy. Chodzi o to, że Ron Paul to libertarianin-etatysta, tak zwany minarchista (albo miniarchista) – jest raczej prokonstytucyjny niż antyrządowy.

Naturalnie, jeśli Paul zdoła przekonać sporą część amerykańskiego społeczeństwa do przyjęcia minarchistycznego poglądu na życie i rząd, może bardzo pomóc wolnościowym projektom, takim jak TOLFA [The On Line Freedom Academy = Internetowa Akademia Wolności] Jima Daviesa. W końcu ludzie powinni być bardziej podatni na argumenty przeciw państwu, jeśli już należą do tych, którzy mu nie ufają, a nie do centrowych, kochających rząd Demokratów. Ideologiczny wpływ Rona Paula na społeczeństwo jest prawdopodobnie dobry i powinien być dla nas korzystny, nawet jeśli większość ludzi zrozumie ideę libertariańską w trochę nieortodoksyjny (tzn. błędny) sposób.

Główny problem leży w tym, jaki wpływ Paul ma na ludzi, którzy już identyfikują się z ruchem wolnościowym lub stanowią jego część. Wydaje się, że wielu libertarian odłożyło swoje wolnościowe projekty na bok, aby pracować dla Rona Paula. Nie tylko zajmują się jego kampanią prezydencką, ale przyjmują też jego poglądy – nawet te antylibertariańskie, jak w sprawie aborcji czy zaostrzonej kontroli na granicach. Przekonując członków Partii Republikańskiej i całe społeczeństwo do Paula, libertarianie robią kilka kroków w kierunku etatyzmu (chociaż, biorąc pod uwagę wyznawane przez nich libertariańskie wartości, działanie w przeciwnym kierunku byłoby lepsze i uczciwsze) – i zaczynają w niego wierzyć.

Ron Paul promuje zatem nie tylko pogląd libertariański; zdaje się też propagować twierdzenie, że da się uczynić libertarianizm częścią dwupartyjnego systemu – i że tak powinno być. Głosi ponadto, że władzę państwową można okiełznać, a nawet użyć jej do przywrócenia w Ameryce wolności – i że Konstytucja raz jeszcze może posłużyć do ograniczenia władzy rządu.

Oczywiście, niektórzy spośród nas wiedzą, że to nigdy nie zadziała. Rządu nie da się okiełznać, a władzy i brutalnej siły nie da się użyć do czynienia dobra, nawet jeśli u steru stoi libertarianin. Stawanie się częścią systemu w celu zmienienia go to strategia nie tylko naiwna i świadcząca o niewiedzy – ale także niebezpieczna. Nie zdołasz zmienić systemu, ale system zmieni ciebie.

Zwolennicy Rona Paula mogą twierdzić, że system go nie zmienił i to może być prawda (chociaż Paul nie jest radykalnie antyrządowy). Ale nawet jeśli system nie zmienił Paula, wciąż pozostaje prawdą, że – w celu doprowadzenia do zmian – musisz stać się częścią systemu, a to na zawsze zmieni ciebie i twoje poglądy. System jest nie tylko stronniczy na rzecz postaw „mainstreamowych” i „umiarkowanych” – to jedyne postawy, które akceptuje. Jedynym sposobem osiągnięcia wpływu umożliwiającego faktycznie dokonanie czegoś jest przyjęcie logiki systemu – ale to w najlepszym wypadku zrobi z ciebie marginalną siłę w ramach systemu. Nawet jeśli będziesz prezydentem.

Alternatywa polega na trzymaniu się wartości i ideałów oraz pracy nad rzucaniem systemowi wyzwania – i bycie marginalizowanym przez system.

To powiedziawszy, rzeczywiście sądzę, że dla mnie i mojej osobistej wolności znacznie lepsza byłaby prezydentura Rona Paula niż któregokolwiek z innych kandydatów. Ale nie oznacza to długiego rozważania, kim są ci inni kandydaci i o co im chodzi. Z Paulem na stanowisku prezydenta ruch wolnościowy – nawet gdyby nie poparł jego prezydentury – stanie się częścią establishmentu. To będzie oznaczać koniec radykalizmu, wartości libertariańskich i nawoływania do gruntownych zmian. Jak wyraźnie pokazał przykład Partii Libertariańskiej, nie tylko władza deprawuje – tak samo deprawuje dążenie do władzy.

W libertarianizmie chodzi o wolność jednostki i antyrządowość. Libertarianin w Gabinecie Owalnym to tak oczywista sprzeczność, że nawet ślepy by ją zauważył. Gdyby do tego doszło [gdyby libertarianin został prezydentem], jedyne pytanie brzmi: Czy będzie to oznaczało koniec etatyzmu spowodowany przez libertarianizm – czy koniec libertarianizmu spowodowany przez etatyzm? Obawiam się, że może nastąpić to drugie.

_______

Tłumaczenie na podstawie:
Per Bylund, The Ron Paul Problem, http://www.strike-the-root.com/72/bylund/bylund7.html

The Ron Paul Problem opublikowano na stronie Strike The Root 17 grudnia 2007 r.