Cytat: Wielkość człowieka i powaga ludzkiego życia

„Co stanowi treść dogmatu? Przede wszystkim fakt, że Bóg respektuje bezwzględnie wolność swego stworzenia. Obdarza człowieka miłością, a przez to wynosi go ponad granice właściwe stworzeniu. Również i akceptacja tej miłości nie musi być »dziełem« człowieka: prowadzi ku niej swoją mocą sama miłość. Ale jako istota wolna, człowiek może sprzeciwić się ukształtowaniu tej akceptacji, może nie uznać jej za swoją. Na tym polega rozdźwięk między marzeniem o Bodhisattwie [...] a jego urzeczywistnieniem. Prawdziwy Bodhisattwa, Jezus Chrystus, zstępuje do piekieł i swoim cierpieniem roztwiera jego bramy. Nie traktuje jednak człowieka jako istoty niepoważnej, niezdolnej ostatecznie przyjąć odpowiedzialności za swój los. Niebo Chrystusa opiera się na wolności, pozwalającej potępionym chcieć własnego potępienia. Specyfiką chrześcijaństwa jest przekonanie o wielkości człowieka i o powadze ludzkiego życia: są w tym życiu sprawy nieodwołalne i istnieje nieodwołalne zniszczenie. Taka jest rzeczywistość i chrześcijanin musi żyć świadomy tej rzeczywistości.”

Joseph Ratzinger, Śmierć i życie wieczne, Warszawa 1986, s. 236-237.

Cytat: Bóg podtrzymuje istnienie Kościoła

„Być może zna Pan tę średniowieczną anegdotę o Żydzie, który wybrał się na dwór papieski i przeszedł na katolicyzm. Gdy powrócił do swego miasta, pewien znawca dworu papieskiego zapytał go: „Czyś w ogóle zauważył, co się tam dzieje?”. „Ależ tak”, odpowiedział, „wszystko widziałem, wszystkie te skandaliczne sprawki”. „I mimo to zostałeś katolikiem, toż to całkowity nonsens!”. Na co Żyd odpowiedział: „Właśnie dlatego zostałem katolikiem. Bo skoro Kościół mimo to nadal istnieje, to rzeczywiście ktoś inny musi go podtrzymywać”. Jak głosi inna anegdota, Napoleon miał kiedyś powiedzieć, że zmiecie Kościół z powierzchni ziemi. Na co pewien kardynał odrzekł: „Nawet nam się tego nie udało dokonać”.

Sądzę, że paradoksy te ukazują coś bardzo istotnego. Rzeczywiście, w Kościele katolickim nigdy nie brakowało wręcz nieprawdopodobnych słabości ludzkich. Fakt, że Kościół mimo to zachowuje swą integralność, nawet wśród pojękiwań i postękiwań, że ciągle istnieje, że rodzi wielkich męczenników i wielkich ludzi wiary, ludzi, którzy poświęcają swoje życie jako misjonarze, jako pielęgniarki, jako wychowawczynie – fakt ten rzeczywiście wskazuje, że ktoś inny podtrzymuje jego istnienie.

Nie możemy zatem sukcesów Kościoła księgować na swym koncie jako naszej zasługi, niemniej za Soborem Watykańskim Drugim mamy prawo powiedzieć – choć w innych Kościołach i wspólnotach chrześcijańskich występuje wiele żywych treści pochodzących od Pana – że Kościół jako podmiot we właściwym sensie jest obecny i zachowywany właśnie w tym podmiocie [Kościele rzymskokatolickim]. I że można to wytłumaczyć tylko działaniem Boga, który zapewnia Kościołowi coś, czego sami ludzie nie potrafiliby mu zapewnić.”

Benedykt XVI, jeszcze jako kardynał Józef Ratzinger

Bóg i świat – wiara i życie w dzisiejszych czasach. Z kardynałem Josephem Ratzingerem rozmawia Peter Seewald, tłumaczenie Grzegorz Sowinski, Kraków 2001, s. 57 - 58