Tłumaczenie: John R. Lott „Nieobecna broń”

25 stycznia 2002

W zeszłym tygodniu doszło do kolejnej strzelaniny w szkole, a nagłówki gazet – od Australii po Nigerię – wszędzie były takie same. Tym razem strzelanina wydarzyła się na uniwersytecie, w Appalachian Law School.

Jak zwykle odezwały się głosy za większym ograniczeniem dostępu do broni. Tymczasem właśnie w naszej epoce – epoce „wolnych od broni palnej terenów szkolnych” – w niemal wszystkich relacjach pominięto jeden fakt: Atak powstrzymało dwóch studentów, którzy w swoich samochodach mieli broń palną. Szybka reakcja dwóch studentów, Mikaela Grossa (34 lata) i Tracy’ego Bridgesa (25 lat) niewątpliwie uratowała życie wielu ludzi.

Kiedy Peter Odighizuwa rozpoczął swój atak, Mikael przebywał poza terenem szkoły – właśnie wracał z lunchu. Tracy czekał w sali na rozpoczęcie zajęć. Kiedy rozległy się strzały, wybuchł kompletny chaos. Jak powiedział Mikael: „Ludzie biegali we wszystkie strony. Kryli się za samochodami, wbiegali między jadące auta, usiłowali uciec”.

Mikael i Tracy zrobili coś zupełnie odwrotnego – obydwaj natychmiast pobiegli do swoich samochodów po broń. Mikael miał do przebiegnięcia jakieś 100 jardów. Wraz z Tedem Besenem (który nie był uzbrojony) zbliżyli się do Petera z różnych stron. Jak wyjaśnił Tracy: „Wycelowałem w niego moją broń, a Peter rzucił swoją na ziemię. Ted podszedł do Petera, a on uderzył go w szczękę. Ted odepchnął Petera i wszyscy rzuciliśmy się na niego [Petera]”.

Co niezwykle charakterystyczne, spośród 280 odrębnych relacji, które ukazały się w przeciągu tygodnia po wydarzeniu, jedynie w czterech wspomniano o tym, że studenci, którzy powstrzymali atak, mieli broń (dane na podstawie poszukiwania w archiwum Nexis-Lexis). Jedynie dwie lokalne gazety („The Richmond Times-Dispatch” oraz „The Charlotte Observer”) wspomniały o tym, że studenci wycelowali w napastnika broń.

Znacznie bardziej typowy był scenariusz opisany w „The Washington Post”, według którego bohaterscy studenci po prostu „pomogli obezwładnić [subdue]” zabójcę. „The New York Times” zanotował tylko, że napastnik został „obezwładniony [tackled] przez innych studentów”.

Większość mediów, które omawiały sposób, w jaki powstrzymano atak, twierdziła: „studenci obezwładnili [overpowered] zabójcę”; „studenci zakończyli strzelaninę, obezwładniając go”; „zanim zabójcę aresztowano, został obezwładniony przez czterech studentów”; albo: „Studenci zakończyli strzelaninę, atakując mordercę, który rzucił broń”. Ogólnie w 72 relacjach opisano, jak napastnik został powstrzymany, bez wzmianki o tym, że bohaterscy studenci mieli broń palną. Niestety, tego rodzaju doniesienia nie stanowią rzadkości.

W relacjach dotyczących innych strzelanin, do jakich doszło w szkołach publicznych, a które przerwali ludzie uzbrojeni w broń palną, rzadko zdarza się, żeby ponad 1% zawierało wzmiankę o tym fakcie [że ludzie, którzy je przerwali, mieli broń palną].

Wielu osobom trudno uwierzyć w to, że badania wskazują, iż każdego roku dochodzi do dwóch milionów przypadków defensywnego użycia broni palnej. Przecież – gdyby rzeczywiście tak było – czy nie słyszelibyśmy o tym w wiadomościach? Ale kiedy po raz ostatni widziałeś w wiadomościach krajowych (albo nawet lokalnych) relację o tym, jak ktoś użył broni, aby zapobiec przestępstwu? Te fałszywe relacje faktycznie zagrażają życiu ludzi. Traktując informacje wybiórczo i zmieniając relację o defensywnym użyciu broni palnej w relację o tym, jak studenci po prostu „obezwładnili zabójcę”, media dają fałszywe wrażenie dotyczące tego, co działa, kiedy ludzie stają w obliczu przemocy.

Badania nieodmiennie pokazują, że posiadanie broni palnej umożliwia najbezpieczniejszy sposób reakcji na jakikolwiek rodzaj przestępczego ataku, szczególnie w przypadku strzelanin z wieloma ofiarami.

_______

Tłumaczenie na podstawie:
John R. Lott, The Missing Gun, http://www.rumormillnews.com/cgi-bin/archive.cgi/noframes/read/17108

The Missing Gun opublikowano na stronie Rumor Mill News 26 stycznia 2002 r.

_______

O strzelaninie w Appalachian School of Law można też poczytać tutaj:
http://en.wikipedia.org/wiki/Appalachian_School_of_Law_shooting

Tłumaczenie: Don Kates „Jak zakaz posiadania broni palnej sprzyja masowym morderstwom”

World Forum on the Future of Sport Shooting Activities [Światowe Forum do spraw Przyszłości Strzelectwa Sportowego] to grupa przeciwstawiająca się działaniom ONZ i innych organizacji, usiłujących doprowadzić do zakazu posiadania i konfiskaty całej posiadanej na świecie przez cywilów broni palnej. W maju 2003 r. WFSA zorganizowało w Tower w Londynie sympozjum, na które przygotowałem długi referat. Poniższy tekst to komentarz, który wygłosiłem, opisując moje wnioski:

1) Rzadko udaje się dokonać ludobójstwa w sytuacji, gdy grupa mająca paść jego ofiarą jest uzbrojona – właściwie prawie nigdy nawet się tego nie próbuje.

2) Do niemal wszystkich przypadków dwudziestowiecznego ludobójstwa doszło w państwach, które zakazały posiadania broni.

3) W wielu ludobójstwach udział brali mordercy-cywile, używający siekier, noży i innych narzędzi codziennego użytku.

4) Mordercy byli szkoleni i dowodzeni przez uzbrojonych funkcjonariuszy państwowych, a w tych rzadkich przypadkach, kiedy mordercy-cywile mieli broń palną, dostawali ją od rządu, który po dokonaniu zabójstw zabierał ją z powrotem.

5) Rządy zamordowały w dwudziestowiecznych ludobójstwach 34 razy więcej ofiar niż [„prywatni”] przestępcy.

Terminem „ludobójstwo” określam masowe morderstwo. Nie dokonuję rozróżnienia na morderstwa ze względu na przynależność narodowościową, przekonania polityczne, religijne itd. I nie włączam do rachunku „zwykłych”, cywilnych ofiar wojen. Przyjrzyjmy się dwóm konfliktom zbrojnym między Etiopią a Erytreą. Pierwszy wybuchł, kiedy Erytrea dokonała secesji. Chociaż Etiopia w końcu przegrała, dokonała eksterminacji 300.000 bezbronnych Erytrejczyków, żeby zastraszyć pozostałych. Dziesięć lat później te same kraje stoczyły kolejną wojnę – tak brutalną, że zabito w niej 100.000 żołnierzy. Ale zginęło tylko kilkuset cywilów, bo nie prowadzono celowej polityki eksterminacji.

Ludzie Zachodu popełniają poważny błąd, patrząc na przykład Holokaustu, najlepiej znanego nam masowego morderstwa. Traktujemy ludobójstwo jako incydentalny wynik niemieckiego szaleństwa, do którego nigdy nie mogłoby dojść w naszych krajach. Historyk Robert Control wykazał błędność tego twierdzenia po konsultacji z trzema współczesnymi specjalistami zajmującymi się tematem ludobójstwa. Wszyscy oni zgodzili się, że gdyby w 1900 r. poproszono ekspertów o wskazanie państw, które w przeciągu 50 lat dokonają ludobójstwa, pewne przewidywania by się sprawdziły, a inne nie. Ale żaden ekspert nie przewidziałby, że w przeciągu 50 lat tolerancyjne, cywilizowane państwo niemieckie zabije jakiegokolwiek Żyda, nie mówiąc już o 6 milionach. Lekcja jest prosta: Nikt nie może być pewien, że w przeciągu kilku dziesięcioleci społeczeństwo, w którym żyje, nie zacznie stosować ludobójczej przemocy.

W dwudziestym wieku rządy dokonały masakry 170 milionów nieuzbrojonych cywilów – zazwyczaj z racjonalnych powodów. W latach 1945-2000 doszło do 41 przypadków ludobójstwa, z których każde kosztowało życie przynajmniej 50.000 ludzi w krajach zagrożonych wojną domową albo atakiem partyzantów. Dla ścisłości: wspomniane 41 przypadków ludobójstw nie było jedynymi tego rodzaju przypadkami od 1945 r. – i nie we wszystkich zginęło zaledwie 50.000 ofiar. Wspólny mianownik jest taki, że wszystkich 41 ludobójstw dokonały rządy, liczące na zredukowanie swoich problemów przez dokonanie masowych morderstw na ludziach uważanych za sympatyzujących z krytykami władz.

Pod koniec dwudziestego wieku liczba przypadków ludobójstwa znacznie się zmniejszyła. Dlaczego? Ponieważ kraje [w których nie doszło do przypadków ludobójstwa], patrząc na społeczne i ekonomiczne koszty poprzednich ludobójstw, uznały, że były one po prostu zbyt wysokie. Czasami taniej wyjdzie pójść na kompromis i żyć obok jakiejś mniejszościowej grupy niż ją eksterminować. Z tego samego powodu rzadko atakowano uzbrojone mniejszości. Było oczywiste, że zabijanie ich będzie kosztowało więcej niż pójście na kompromis.

Przyjrzyjmy się ludobójstwom dokonywanym w latach 90. przez Serbów. Otrzymawszy w spadku po rozwiązanej armii Jugosławii większość jej broni, Serbowie zaatakowali Chorwatów. Przestali, kiedy okazało się, że Chorwaci też przejęli trochę broni, a potem dokupili jej jeszcze więcej. W tej sytuacji Serbowie zaatakowali bośniackich muzułmanów, którzy nie mieli żadnej broni i nie mogli jej zdobyć ze względu na embargo ONZ. Zamordowano około 300.000 Bośniaków, zanim w końcu kraje muzułmańskie, nie tak dobroduszne jak ONZ, przemyciły wystarczająco dużo broni, aby Serbowie przestali – bo zaczęli tracić ludzi, zamiast zabijać bezbronne ofiary.

Wyobraźmy sobie teraz, że 300.000 erytrejskich cywilów miałoby broń. Licha armia etiopska nie zdołałaby ich zamordować. Prawdopodobnie nawet by nie próbowała, bo to zachęciłoby cywilów do wstąpienia w szeregi rebeliantów. Podobnie, szwadrony śmierci Idiego Amina – w sile zaledwie 30.000 ludzi – nie zdołałyby zamordować 300.000 Ugandyjczyków, gdyby mieli oni broń. Stutysięczna armia Czerwonych Khmerów nie mogłaby zabić 2,5 miliona Kambodżan, gdyby byli oni uzbrojeni. Holokaust wydarzył się w sytuacji najtrudniejszej z możliwych dla zbrojnego oporu, bo Żydzi stanowili małą grupę, rozproszoną po całym kontynencie, który do ich mordowania odnosił się z obojętnością, albo się na nie godził. Ale nawet w czasie Holokaustu odnotowano wiele przypadków, kiedy pojedynczy Żydzi ocaleli, bo byli uzbrojeni.

Jest bardzo istotne, aby zrozumieć, jak odpowiadają na te wszystkie argumenty przeciwnicy wolnego dostępu do broni palnej. Wcale nie odpowiadają. Po prostu nie zastanawiają się nad tym, że postulowana przez nich konfiskata całej broni posiadanej przez cywilów może ułatwić dokonanie ludobójstwa. Co więcej, w tym niewielkim zakresie, w jakim dopuszczają dyskusję nad pewnymi aspektami ludobójstw, z powagą twierdzą, że dochodzi do nich ze względu na brak rządu i broń w rękach cywilów. To twierdzenie jest absolutnie fałszywe – nie udało mi się znaleźć ani jednego przypadku dwudziestowiecznego ludobójstwa, które by je potwierdzało. Niezwykle rzadko dochodziło do przypadków ludobójstwa z udziałem cywilów, a przy niewielkim współudziale lub zupełnie bez współudziału rządu (były nimi na przykład rzezie między hinduistami a muzułmanami, jakie miały miejsce po uzyskaniu przez Indie niepodległości). Ale we wszystkich tych przypadkach [ludobójstw bez udziału lub z niewielkim udziałem rządu] morderstw dokonywano przy użyciu noży, maczet, kos i innych narzędzi codziennego użytku, a nie broni palnej. O wiele częściej dochodziło do przypadków ludobójstwa dokonywanego przez cywilów, którymi dowodzili i których do zabijania za pomocą takich narzędzi podjudzili funkcjonariusze rządu. A w niektórych przypadkach rządy dawały cywilom broń palną, którą po dokonaniu morderstw zabierały z powrotem. (Nawet w tych przypadkach większości zabójstw dokonywano za pomocą innych narzędzi, a nie broni palnej.) We wszystkich przypadkach obowiązujące w społeczeństwie prawo sprzyjało ludobójstwu przez zakazywanie cywilom posiadania broni palnej.

Chociaż broni palnej można używać w celach napastniczych, służy ona głównie do obrony. To jedyna broń, która pozwala słabym bronić się przed silnymi. Jak mówią aktywiści opowiadający się przeciw wolnemu dostępowi do broni palnej (nie zdając sobie sprawy z implikacji swojej wypowiedzi), broń palna „jest powszechnie używana w konfliktach, w których udział biorą osoby niewykształcone i dzieci – bo łatwo się nią posługiwać przy minimalnym szkoleniu”, jej „rozpowszechnienie wśród grup działających na szczeblu niższym niż państwowy i wśród cywilów daje im siłę ognia równą albo przewyższającą tę, którą dysponuje państwowa policja albo nawet siły zbrojne”, a „jednostka albo mała uzbrojona grupa może stanowić dla społeczeństwa zagrożenie”.

Takie twierdzenia implikują (u tych, którzy mają chęć i są w stanie zastanowić się nad ich implikacjami), że – jeśli grupa mająca paść ofiarą ludobójstwa posiada broń palną – samo to może powstrzymać rząd przed próbą dokonania morderstw. Ten czynnik odstraszający może mieć szczególnie istotne znaczenie dla mieszkańców Trzeciego Świata, którzy nie dysponują zbyt skuteczną armią, lecz jedynie cywilami uzbrojonymi w narzędzia rolnicze i inne. Powtórzmy: spośród wszystkich rodzajów broni tylko broń palna pozwala słabym skutecznie bronić się przed silnymi.

Na koniec chciałbym podkreślić trzy rzeczy. Po pierwsze: dwudziestowieczne ludobójstwa zabrały wielekroć razy więcej istnień ludzkich niż „zwykłe” morderstwa z użyciem broni palnej. Po drugie: nie da się przewidzieć, czy w przeciągu 30 albo 50 lat społeczeństwo, w którym żyjesz, nie zaangażuje się w ludobójstwo. Po trzecie: chociaż autorzy sprzeciwiający się wolnemu dostępowi do broni w bardzo w ograniczonym stopniu zajmują się tematyką ludobójstw, ci, którzy ich dokonują, są bardzo zainteresowani kwestią posiadania broni przez członków grupy wybranej na ofiary. Po przejęciu władzy Czerwoni Khmerzy przeprowadzili na terenie całej Kambodży dokładne rewizje wszystkich domów i chatek w poszukiwaniu broni. Jak relacjonuje jeden ze świadków: „Pukali do drzwi, a ludzi, którzy im otwierali, pytali, czy mają jakąś broń. »Jesteśmy tu, żeby was chronić« – mówili żołnierze – »i nikt już nie potrzebuje mieć broni«. Ludzi, którzy powiedzieli, że nie trzymają żadnej broni, [i tak] zmuszano, żeby się usunęli i pozwolili, aby żołnierze sami jej poszukali...”

Kiedy żołnierze upewnili się, że nikt nie ma broni palnej, zaczynało się mordowanie.

_______

Tłumaczenie na podstawie:
D.B. Kates, How Banning Guns Promotes Mass Murder, „Handguns”, February / March 2004, pp. 20-21.

Tekst można przeczytać również tutaj:
http://luke7777777.blogspot.com/2007/02/don-kates-how-banning-guns-promotes.html

Tłumaczenie: Bill Walker „Przeprowadzka do (Bardziej) Wolnego Stanu”

Miałbyś ochotę na dużą obniżkę podatków? Chciałbyś, żeby rząd twojego stanu bronił Drugiej Poprawki [do Konstytucji Stanów Zjednoczonych]? Chciałbyś, żeby twoimi sąsiadami byli ludzie, którzy ustawiają na podwórku tablice wyrażające poparcie dla Rona Paula? Nie musisz być miliarderem, dla którego pracuje znakomity specjalista w dziedzinie księgowości podatkowej, ani posiadać własnego państwa na Karaibach... wystarczy przeprowadzić się do New Hampshire. To właśnie robię razem z żoną w przyszłym miesiącu.

Idea Free State Project polega na spowodowaniu, aby 20.000 libertarian przeprowadziło się do jednego małego stanu w USA. Jako długoletniemu aktywiście libertariańskiemu, ten pomysł zawsze wydawał mi się bardzo sensowny. O wiele za często libertarianie stanowią ignorowaną mniejszość. W Stanach Zjednoczonych 49% oddanych głosów = 0. Gdybyśmy zebrali się w jednym miejscu, mielibyśmy większe możliwości blokowania podatków i zachowywania konstytucyjnych praw... nie tylko (a nawet nie głównie) dzięki głosowaniu lub działalności politycznej, ale dzięki tworzeniu kultury polegania na sobie.

Wśród pierwszych pięciu tysięcy ludzi wyrażających zainteresowanie Free State Project przeprowadzono internetowy sondaż, w którym spośród kilku stanów-kandydatów wybrano New Hampshire. New Hampshire pod wieloma względami już jest najbardziej libertariańskim stanem:

New Hampshire ma zdecydowanie najniższe podatki spośród wszystkich stanów, za wyjątkiem szczególnego przypadku Alaski Saudyjskiej.

New Hampshire nie ma podatku dochodowego od dochodu wypracowanego. (Jeśli jesteś jednym z tych frajerów, który zarabia na życie w Kalifornii, twój krańcowy dochód może wzrosnąć o ponad 9% z chwilą przekroczenia granicy New Hampshire! A są stany jeszcze gorsze niż Kalifornia...)

W New Hampshire nie ma też podatku obrotowego. Uchodźcy podatkowi z Massachusetts i Vermontu przekradają się przez granicę, aby zrobić zakupy. (Ci z Vermontu zazwyczaj noszą przebranie i zakrywają nalepki z Naderem na zderzakach.)

New Hampshire należy do stanów najbardziej przyjaznych względem Drugiej Poprawki: pozwolenie na noszenie ukrytej broni otrzymuje się automatycznie po spełnieniu kilku kryteriów; legalne jest jawne noszenie broni. (Co szokujące, w New Hampshire jest bardzo mała przestępczość... Zastanawiam się, dlaczego.)

New Hampshire ma największy spośród wszystkich stanów odsetek osób, które wsparły finansowo Rona Paula.

New Hampshire ma instytucje pozostałe jeszcze z czasów Amerykańskiej Rewolucji. Ma obywatelskie ciało ustawodawcze. Jest czterystu przedstawicieli stanu; płaci się im po sto dolarów rocznie, żeby nie przeciągali obrad i w celu zagwarantowania, aby w danym roku reszta rządu stanowego nie zawracała nikomu głowy. Miastami zarządza się stosując bardziej bezpośrednią demokrację; mieszkańcy głosują nad każdym z wydatków wyszczególnionych w budżecie.

A dla osób zainteresowanych politycznymi eksperymentami kontrolowanymi najlepsze ze wszystkiego jest to: Vermont, stan z najwyższymi podatkami, leży zaraz obok! To jak mieszkać o pół godziny drogi od Korei Północnej; możesz pokazać dzieciom okropności socjalizmu wracając do domu z zakupów w sklepie spożywczym.

Tej jesieni, w drodze na rozmowy kwalifikacyjne, przejeżdżałem przez New Hampshire. Ten stan jest piękny jak obraz w kalejdoskopie. Wśród skał płyną rzeki (wyglądają jak zaprojektowane do pływania kajakiem); drzewa są ogniście czerwone, pomarańczowe i żółte (tylko w przenośni; nie jak drzewa w okolicach Malibu).

New Hampshire ma uczelnię należącą do Ivy League, narciarskie miejscowości wypoczynkowe, wybrzeże morskie, granicę z Kanadą, góry i zdominowany przez Southwest Airlines terminal lotniczy w Manchesterze. Wskaźnik bezrobocia jest niski. (Na drodze koło naszego nowego domu stoi znak „Przejście dla niedźwiedzi”, ale mówią mi, że tutejszy niedźwiedź ma łącze T1 i VOIP).

W New Hampshire brakuje kilku rzeczy. Nie ma trzęsień ziemi, lawin błotnych, smogu, ani pożarów, jak w Kalifornii. Nie ma tornad, jak w Teksasie, huraganów, jak w Nowym Orleanie, ani przestępczości, jak w Filadelfii czy Detroit (chociaż – jeśli chcesz zastrzyku wielkomiejskości – Boston jest o jakąś godzinę drogi stąd). New Hampshire jest w większej części położone zbyt wysoko, aby zniszczyło je tsunami i zbyt nisko, abyś nabawił się choroby wysokościowej. Bardzo przypomina tolkienowskie Shire – nie jest to miejsce dla ludzi znudzonych sytuacją, w której mogą nieniepokojeni pracować nad realizacją swoich zamierzeń.

Jak na razie Free State Project liczy około 8.000 członków; mniej więcej pięciuset jest już w New Hampshire. Niektórzy z nich startują w wyborach do władz lokalnych. Niektórzy włączają się w kampanię Rona Paula. Niektórzy po prostu zajmują się swoją pracą i dbają o sąsiadów. Dołączam do nich w grudniu; może się tam zobaczymy.

_______

Tłumaczenie na podstawie:
Bill Walker, Moving to the Free(er) State, http://www.lewrockwell.com/walker/walker28.html

Moving to the Free(er) State opublikowano na stronie LewRockwell.com 14 listopada 2007 r.

Tłumaczenie: Stefan Molyneux „Hipokryzja zakazu posiadania broni”

Jak pokazała strzelanina w Virginia Tech, kiedykolwiek źli ludzie kierują broń [guns – dosłownie: „broń palną”] w stronę niewłaściwych ludzi, odruchową reakcją jest chęć wprowadzenia zakazu posiadania broni. Jednak w wybuchłej niedawno histerii przeciw posiadaniu broni nie dyskutuje się nad dwoma istotnymi aspektami sprawy.

Większość argumentów dotyczących dostępu do broni opiera się na „argumencie z konsekwencji”, czyli na przekonaniu, że można rozstrzygnąć tę kwestię odwołując się do obserwacji empirycznej. Ogólnie rzecz biorąc, pytanie brzmi tak:

* Czy broń powoduje wzrost przestępczości czy też ją zmniejsza?

Niestety, „argument z konsekwencji” nigdy nie może dać ostatecznej odpowiedzi na żadne pytanie – tak jak na nic nie zda się mierzenie, jak szybko spadają poszczególne przedmioty, gdy nie znamy teorii grawitacji. Kamienie spadają, balony wypełnione helem unoszą się, ale nie posuwa to sprawy naprzód.

Kwestię dostępu do broni można rozstrzygnąć jedynie odwołując się do logicznej teorii moralności i niezaprzeczalnych dowodów. Zastosujmy te dwa środki w praktyce.

Niezaprzeczalne dowody

Jeżeli zapytasz kogoś, czy moralne jest sprzedawać broń ludziom, o których powszechnie wiadomo, że są przestępcami, prawie zawsze usłyszysz w odpowiedzi: „Nie” (a jeśli odpowiedź jest inna, UCIEKAJ!). Jeżeli teoretycznie broni palnej używa się do samoobrony, sprzedawanie jej kryminalistom możemy uznać za dosyć negatywne postępowanie.

Co sądzilibyśmy o człowieku, który zbudował swoją fortunę na sprzedawaniu broni seryjnemu mordercy? Czy powierzylibyśmy mu obowiązek rozbrojenia kraju? A gdyby w dodatku sprzedawał znanym seryjnym mordercom granatniki przeciwpancerne, czołgi i broń chemiczną?

Ale to właśnie robią rządy, sprzedając wartą miliardy dolarów broń despotycznym tyranom na całym świecie – a rząd Stanów Zjednoczonych przewodzi tej grupie zarabiającej na mordowaniu.

Jeżeli zarabianie na sprzedawaniu broni przestępcom jest złe, musimy zlikwidować rząd, a nie dawać mu dodatkowe uprawnienia do rozbrajania nas. Jeżeli sprzedawanie broni komukolwiek – nawet kryminalistom – nie jest niemoralne, kwestia ograniczania dostępu do niej nie istnieje.

Logika

Ogólnie rzecz biorąc, argumentacja za ograniczeniem dostępu do broni sprowadza się do poniższych stwierdzeń:

* Broni używa się do popełniania przestępstw.
* Przestępstwo definiujemy jako zainicjowanie agresji wobec pokojowego obywatela.
* Należy zatem ograniczyć prawo do posiadania broni albo całkowicie jej zakazać – aby zmniejszyć przestępczość.

Łatwo zauważyć nielogiczność tej argumentacji. Co robi rząd, kiedy delegalizuje broń? Inicjuje przemoc wobec tych, którzy posiadają ją „nielegalnie”. Nie ma zatem sposobu, aby zakazać posiadania broni bez zainicjowania przemocy – innymi słowy, musimy popełnić pewne przestępstwo ze względu na to, aby być może zapobiec jakiemuś nieznanemu przestępstwu kiedyś w przyszłości. Równie dobrze moglibyśmy skoczyć w przepaść w wieku dwudziestu lat, aby zapobiec możliwości wpadnięcia w nią, kiedy będziemy mieli lat siedemdziesiąt.

Ważne, aby zrozumieć, że ludzie, którzy kochają władzę państwa, użyją każdego argumentu, żeby ją zwiększyć. Kiedy dyskutujesz na temat dostępności broni – albo jakiejkolwiek innej kwestii moralnej – unikaj „argumentu z konsekwencji” i poświęć wysiłek na określenie pojęć od podstaw. Tylko dzięki podkopywaniu zdołamy wyrwać to drzewo z korzeniami.

_______

Tłumaczenie na podstawie:
Stefan Molyneux, The Hypocrisy of Gun Control, http://freedomain.blogspot.com/2007/04/hypocrisy-of-gun-control.html

The Hypocrisy of Gun Control opublikowano po raz pierwszy 26 kwietnia 2007 r.

Don Kates "How Banning Guns Promotes Mass Murder"

THE WORLD FORUM ON THE FUTURE OF SPORT SHOOTING ACTIVITIES IS A GROUP THAT IS FIGHTING THE U.N. AND OTHER ANTI-GUN EFFORTS TO BAN AND CONFISCATE ALL CIVILIAN-OWNED GUNS IN THE WORLD. IN MAY 2003 IT PUT ON A SYMPOSIUM AT THE TOWER OF LONDON FOR WHICH I HAD WRITTEN A LENGTHY PAPER. THE FOLLOWING ARE MY ORAL REMARKS DESCRIBING MY CONCLUSIONS:

1) Genocide rarely works where a victim group is armed—in fact, it is almost never even attempted. 2) Almost every 20th century genocide occurred in nations that had forbidden gun ownership. 3) Many genocides involved civilian killers using axes, knives and other ordinary tools. 4) The killers were whipped up and led by armed officials, and in the rare cases where civilian killers had guns, those guns were given to them by their government and then collected after the killings. 5) Thirty-four times more victims were killed by governments in 20th century genocide than were murdered by 20th century criminals.

By "genocide" I mean mass murder. I don't distinguish between genocide, politicide, religicide, etc. And I am not including ordinary civilian casualties of wars. Consider the two wars between Ethiopia and Eritrea. The first was when Eritrea seceded. Though Ethiopia eventually lost, it exterminated 300,000 unarmed Eritreans to terrorize the rest. Ten years later the nations fought a new war so brutal it killed 100,000 soldiers. Yet only a few hundred civilians died because there was no deliberate policy of extermination.

Westerners are severely misled by the example of the Holocaust, which is the mass murder best known to us. We dismiss genocide as a unique result of German irrationality that could never happen in our countries. Historian Robert Control refuted this by consulting three modern genocide experts. All agreed that if scholars had been asked in 1900 to predict the nations that would commit genocide in the next 50 years, some correct predictions would have been made and some incorrect. But what no scholar in 1900 would have predicted is that within 50 years, tolerant, civilized Germany would kill 6 million Jews, or any Jews. The lesson is simple: No one can be confident his society won't embark on genocidal violence a few decades hence.

Twentieth century governments massacred 170 million unarmed civilians—usually for rational reasons. From 1945 to 2000 there were 41 genocides, each taking at least 50,000 lives in nations that were threatened by civil war or guerrilla attack. There, 41 were not the only genocides since 1945, nor were there only 50,000 victims in each. The common thread is that all 41 were undertaken by a government that calculated it could reduce its problems by mass murder of unarmed people deemed sympathetic to its attackers.

Genocide slacked off considerably at the end of the 20th century. Why? Because other nations looking at the results decided the social and economic costs of previous genocides had just been too high. Sometimes it is cheaper to compromise and live with some minority group than to exterminate it. For the same reason, armed minorities were rarely attacked. It was obvious that killing them would cost more than compromising with them.

Consider the 1990's Serbian genocides. Having inherited most of the arms of the former Yugoslav army, the Serbs attacked the Croats. They stopped when it turned out the Croats had also inherited some guns and then acquired more. Instead, the Serbs attacked the Bosnian Muslims, who had no guns and were unable to get any because of the U.N. embargo. Some 300,000 Muslims were murdered until finally, Muslim nations, who are not as high-minded as the U.N., smuggled in enough arms that the Serbs stopped—because they were taking casualties instead of just killing unarmed victims.

Now suppose the 300,000 Eritrean civilians had been armed. The ragtag Ethiopian army would not have been able to murder them. It probably would not even have tried since that would have driven them into joining the rebels. Nor could Idi Amin's death squads—only 30,000 strong—have killed 300,000 Ugandans had the Ugandans been armed. Nor could the 100,000-man Khmer Rouge army have killed 2.5 million Cambodians had they been armed. The Holocaust was the worst case for armed resistance because the Jews were a small group scattered across a whole continent that was either indifferent to their deaths or approved. But even in the Holocaust there were many incidents where individual Jews survived because they were armed.

It is crucial to understand how anti-gun advocates respond to all this. They don't. They simply don't consider whether their goal of confiscating all civilian guns may facilitate genocide. Moreover, to the very slight extent that they discuss any aspect of genocide, they solemnly claim and blame genocide on government being absent and on civilians having guns. This is so false I have been unable to find even one 20th century genocide following that pattern. Very rarely has genocide been committed by civilians with little or no government involvement, e.g., the Hindu-Muslim slaughters that followed Indian independence. But in all those cases the killing was done with knives, machetes, scythes and other common tools, not guns. Far more frequent were genocides by civilians who were incited to kill with such tools by agents of government who led them. And in some cases governments gave civilians guns that were recollected after the killing. (Even in those cases most of the killing was with tools, not guns.) In all cases the society's laws promoted genocide by forbidding civilians to have guns.

Though guns can be used offensively, they are primarily defensive weapons. They are the only weapons that allow the weak to defend against the strong. As anti-gun advocates say (without ever realizing the implications), guns "are widely used in conflicts involving uneducated combatants and children because they are easy to handle effectively with a minimum of training." Their "widespread circulation among substate groups or civilians can provide such groups with firepower that matches or exceeds that of national police or even military forces," and "a single individual or small armed group can pose a tremendous threat to society."

What that implies (to anyone willing and able to consider the implications) is that if victim groups have guns, that alone may deter government from even embarking on genocide. That deterrent may be especially great for Third World peoples who do not have highly effective troops but just civilians armed with farm and other tools. To repeat, alone of all weapons, firearms allow the weak to defeat an attack by the strong.

In closing, let me stress three things: First, genocide took many times as many 20th century lives as did ordinary gun murders. Second, you cannot predict whether your society will engage in genocide 30 or 50 years hence. Third, though anti-gun writers have scant interest in genocide, genocide perpetrators are very interested in victim gun ownership. Upon seizing power, the Khmer Rouge conducted a house-to-house, hut-to-hut search for arms throughout Cambodia. As a witness recounts, "They would knock on the doors and ask the people who answered if they had any weapons. 'We are here now to protect you,' the soldiers said, 'and no one has a need for a weapon anymore.' People who said that they kept no weapons were [nevertheless] forced to stand aside and allow the soldiers to look for themselves..."

When the soldiers were satisfied no one had guns, the killing began.

_______

Don B. Kates Jr., a criminologist, civil liberties lawyer and former professor of constitutional law, is the co-author of various books including Armed: New Perspectives on Gun Control (2001), the essay on the Second Amendment that appears in the Encyclopedia of the American Constitution and articles appearing in law reviews and criminology journals, including the leading law review article on the Second Amendment, Handgun Prohibition and the Original Understanding of the Second Amendment, "82 Michigan Law Review 204" (1983). As a lawyer he has litigated cases involving gun rights.

This article was published in the February / March 2004 issue of "Handguns" magazine.

D. B. Kates, How Banning Guns Promotes Mass Murder, "Handguns", February / March 2004, p. 20-21.